Platform Vlieghinder Regio Castricum
 

WENSEN VOOR 2005(Nabeschouwing en Plannen)

 |
 Geplaatst door: redactie 
 |
 Bekeken: 578 
|
 PVRC 
WENSEN VOOR 2005(Nabeschouwing en Plannen)

Onze wensen richten zich vandaag natuurlijk op troost, herstel, hoop en toekomst voor de slachtoffers van de twee grote rampen die zoveel dood, verderf en verdriet veroorzaken. De ene ramp, die vloedgolf veroorzaakt door de natuur en de andere menselijke vloedgolf van haat en oorlog.
Help de slachtoffers in Azië, klik —> Hier.

2005 beslissend voor de toekomst
Onze problemen vallen in het niet bij die van de slachtoffers. Toch blijft het nodig dat om ook de eigen problemen aan te pakken. Er moeten voorstellen komen tot verbetering van het luchtvaartbeleid. Die voorstellen moeten zijn opgebouwd volgens regels die de overheid heeft gesteld. Het plan van Aanpak van de overheid geeft de omgeving maar een paar maanden in het begin van 2005 om hun voorstellen in te dienen. Het hangt van de overtuigingskracht van de voorstellen af of ze het beleid zullen verbeteren of niet. Wat nu, in 2005, gebeurt zal voor lange tijd beslissend zijn.

Van enkelingen tot PVRC en via plaatselijke platforms tot bundelen van krachten in ruime zin
Voorstellen maken pas indruk als ze door grote groepen worden gesteund. Dat was de redenen voor het oprichten van het Platform Vlieghinder Regio Castricum. Het PVRC is dit jaar uitgegroeid tot een vereniging van meer dan 1200 leden. Het heeft een eigen stem in de vorm van deze site. De site geeft voorlichting over wat er gebeurt. Voorstellen worden er bekend gemaakt en staan ter discussie.
Het is niet in de laatste plaats aan de sites te danken, dat platforms rond schiphols elkaar konden vinden. Zo leer je elkaar kennen. Onderling contact heeft er toe geleid dat men wilde proberen om waar dat kan eenstemmig op te treden. Zo is het platformoverleg ontstaan. Ondanks die uitgebreidheid die het overleg nu heeft gekregen, gaat het nog steeds om de hinder die U, ik en zij plaatselijk ondervinden. Maar, het is steeds duidelijker dat alleen met alle plaatselijke belangen rekening gehouden als het luchtvaartbeleid dat ook prioriteit geeft. Voorop moet staan niet afschuiven van hinder naar getalsmatig kleinere groepen. Het beleid moet zorgen dat er gewerkt wordt aan een nieuw beleid, dat als doel heeft ook het individu en kleine groepen te beschermen. Dat in ieder opzicht: veiligheid, milieukwaliteit en dus ook geluid. Daarom is men zich gezamenlijk met andere platforms op dat beleid gaan richten.
Ook de gemeente Castricum heeft zich dit jaar bij de doelstelling aangesloten en ondersteunt de stellingname van ons platform dat wij weer met de anderen delen van harte en daadwerkelijk. De hoop is dat dit het begin wordt van een samenwerking die ook andere gemeenten zal meenemen.
Acties en initiatieven van milieuorganisaties en privé-initiatieven als geluidsnet werden in het afgelopen jaar waar mogelijk eveneens ondersteund en geholpen, al moest een enkele keer ook kritisch stelling worden genomen.
Door het ontstaan van een ruime basis voor overleg is het protest van de vele enkelingen nu omgezet in breedgedragen beleidsvoorstellen. Ondanks die gezamenlijkheid zijn die voorstellen ook bedoeld om bij het geven van prioriteit aan sociale aspecten gericht te blijven op de belangen van het individu. Het blijft altijd ook gaan om U.

Waar ligt het zwaartepunt van het werk?
Het blijft een moeilijke vraag: Zijn de verbetervoorstellen niet te algemeen? Zullen we inderdaad gewoon ook hier minder last van vliegtuigen krijgen? Het is belangrijk in te zien dat een pleister op de wonde de ziekte niet geneest. U kent de gedachte om via schenkingen aan regio’s, via plaatselijke acties en voorlichting mensen tot rust te brengen. Het instellen van het partijen overleg in CROS was op die gedachte gebaseerd. In het Nederlandse Poldermodel streef je zo naar compromissen tussen partijen. Maar compromissen is juist niet waar bewoners het van moeten hebben. De term: ‘fundering in de regio’ die vertegenwoordigers van de sector daarbij gebruiken doet te veel denken aan: “Probeer je doel om onbeperkt te groeien te verwezenlijken door kleine aanpassingen hier en daar”. De mensen in de regio missen in zo’n overleg een eigen specifieke deskundigheid en ervaren vakmensen om de lange termijn gevolgen van dit soort kleine compromissen te kunnen doorzien.
Vandaar dat men wel degelijk van de overheid blijven vragen om te voorzien in lange termijnbeleid dat heldere algemene grenzen stelt aan de uitbreiding van Schiphol. Maar die beperking moet berusten niet op een schatting van geluid. Het moet berusten op direct onderzoek van de onveiligheid, mileiuschade en hinder als grondslag voor het berekenen van de maximaal toegestane capaciteit.
Hoe kom je op deze manier plaatselijk aan verbetering?
Juist binnen deze door de overheid gestelde capaciteitsgrenzen zal alles moet worden gedaan aan twee dingen: het verwerven van goede kennis van meten van plaatselijke sociale en milieueffecten van vliegpatronen en het toepassen van die kennis op de manier van vliegen. Er moeten plaatselijk (in het buitengebied) waarnemingssystemen ontstaan. Men moet leren met behulp van die waarnemingen steeds zo te vliegen dat de plaatselijke overlast, waar dan ook, beneden de tolerantiegrens blijft. Dit heet operationele flexibiliteit en heeft niets te maken met compromis.

Primair aandacht voor luchtvaartbeleid
Het gaat dus om de structuur van het luchtvaartbeleid als zodanig. De nadruk gaat daarbij vanzelf op in twee richtingen:
[1] Wat ‘duurzame’ luchtvaart betreft (verantwoorde omgang met milieu, waartoe ook veiligheid behoort), op het stellen van heldere grenzen stellen en het handhaven daarvan.
[2] Wat operationele zaken betreft (het praktisch realiseren van dat beleid), het verwerven van kennis door aandacht voor meten van maatschappelijke effecten binnen een nieuw creatief en deskundig kenniscentrum. Om praktische toepassing van die kennis voor dagelijks regelend beleid door operationele organen als verkeersleiding en slotcoördinator. Dit alles moet worden geïntegreerd binnen een Luchtruimschap.

Luchtruimschap
Het luchtruimschap moet ook internationaal samenwerken bij kennisverwerving over de grote lijnen. Hoe is het gesteld met de relatie tussen Luchtvaart, maatschappij en leefomgeving? Wordt in de luchtvaart niet de boventoon gevoerd door het profijt van de aandeelhouder? Of gaat het om een nieuw intenationaal communicatie-instrument men vruchtbaar ten profijte van de samenleving kan exploiteren en hoe?  Het zal zoeken zijn naar de goede evenwichten. Evenwicht tussen profijtbeginsel en individuele en collectieve sociale waarden en duurzaam behoud van het milieu.
Om dat te bereiken,voor die grote visie, kan de overheid niet op de huidige manier doorgaan. Men kan niet doorgaan met het leveren van stukwerk in de vorm van reacties op problemen op het moment dat deze zich voor doen. Dat kan niet worden bereikt via losse opdrachten door ambtenaren in ministeries of kamer aan instituten of ingenieursbureaus, zonder dat ergens een op diepgaande kennis berustende integrale leidende visie bestaat.
Als uitgangspunt voor beleid heeft men een totaalvisie nodig, diepgaand inzicht en overleg op een kennisniveau dat dat wat in de dagelijkse politieke wereld mogelijk is, overstijgt. De desastreuze gevolgen van het ontbreken daaraan is bij veel recente grote overheidsprojecten aan het licht gekomen. Vandaar dat U als oplossing de instelling van een kenniscentrum, in zake het Luchtvaartschap tegenkomt. Het fundament, de basis voor dat centrum ligt in zorgvuldig en in samenhang opgebouwde kennis en ervaring. Die kennis moet algemeen zijn. Maar het is regionaal belangrijk dat de kennis ook is gericht op analyse en zorg voor de concrete, regionale problematiek. Kennis instituten garanderen zverderook dcontinuïteit van kennis. Binnen het Luchtvaartschap zal naast Onderzoek ook Onderwijs een achtergrond vormen voor de praktische regelgeving. Zorg voor het plaatselijke milieu blijft namelijk zijn permanente de taak.

Platforms rond Schiphol
Uitgaande van de plaatselijke belangen zijn de bewoners er zo toe gekomen de noodzaak te onderkennen van gezamenlijk spreken als Platforms rond Schiphol en overleg met hun eigen gemeenten. Ze hebben in het afgelopen jaar daadwerkelijk laten zien dat zij in staat zijn naar binnen en naar buiten een onmiskenbare eenheid te bewaren en met een consistent programma te komen waar het voorafgaande een uiting van is. Die eenheid heeft vruchten afgeworpen in de vorm van drie belangrijke en herkenbare stukken: “Als een Goed Instrument”, “Zorgzaam Sturen” en “Wikken en Wegen”.
Die notities zijn gericht op drie zaken:
(1) Ten eerste bereiden zij zich voor op het daadwerkelijk tot stand brengen van het genoemde nieuwe beleidsvoorstel dat in 2005 zijn definitieve vorm moet krijgen.
(2) Ten tweede dragen zij bij aan de zo belangrijke discussie, geleid door de commissie Eversdijk (Commissie Deskundigen Vliegtuiggeluid) over inhoudelijke aspecten van het concrete uitvoerend aspect van de regelgeving.
(3) Tenslotte benadrukken zij bij voortduring de noodzaak dat de overheid de motie Baarda implementeert. Op de website is dat uitgelegd.  In die motie hebben beleidsmakers in het verleden onontkoombare verplichtingen voor de huidige regering heeft vastgelegd. Ik kan U garanderen dat de bijdrage die wij zo aan de gaande discussie hebben gegeven zeer veel groter is dan oppervlakkig zichtbaar is.

De opgave is duidelijk en de tijd is kort
In de komende vier maanden zal een naar twee kanten uitgewerkt voorstel tot stand moeten komen volgens het hiervoor aangegeven patroon:
- De uitwerking zal aan de ene kant een voor de overheid aanvaardbare bestuurlijk-politieke structuur moeten ontwerpen,- aan de andere kant zal een model gevonden moeten worden voor de operationele kant en voor het kennis instituut. In het kennisinstituut moeten de deelnemers hun wetenschappelijke onderzoek- en onderwijsvrijheid gegarandeerd zien. Het operationele zorg-deel zal het vertrouwen moeten hebben én van sector én van omgeving. Dat is geen geringe opgave.
Voor beide processen wordt adequate ondersteuning gezocht. Boeiend is dat we als gemeenschap eigenlijk al de beschikking hebben over zo veel kennis en instituten dat het wachten niet een wachten is op mensen of zaken. Het gaat om het ontwikkelen van een patroon waarlangs de integratie van het nu al bestaande tot stand kan worden gebracht. De angst is niet gerechtigd, dat er veel tijd gemoeid zal zijn met de ontwikkeling van een milieuschap of Luchtruimschap. Integendeel, veel van wat nodig is bestaat nu al. Het gaat erom de goede vormen te vinden voor de integratie van het geheel. Waarschijnlijk zal met toenemen van efficiëntie het kostenplaatje eerder gedrukt dan vergroot worden.

Relaties met andere werkers in het veld
• Het Luchtruimschap zoals de Platforms dit voorstellen is anders dan het Luchtvaartschap dat Professor Stallen onlangs naar voren bracht, na de publicatie van de eerste Platformnota. Wij betreuren dat hij gekozen heeft voor gelijkluidende terminologie zonder vergelijkbare inhoud. Bij zijn Luchtvaartschap gaat het om een vorm van “CROS-plus, gefundeerd in de regio”, dat, zoals we boven reeds hebben uitgelegd, als poldermodel fundamenteel verschilt van het hier beschreven model. Het door de platforms ontwikkelde Luchtvaartschap heeft een helderder, doelgerichte vorm. in de optiek van Stallen is het de regio die verzoend dient te worden met de sector. In de optiek van de platforms gaat het om randvoorwaarden voor de groei van de sector. Die randvoorwaarde is sociaal en economisch dienstbaar zijn aan de gemeenschap
• Een opmerking betreffende de volksvertegenwoordiging. De gedachten van de platforms en bewoners zijn herhaaldelijk door volksvertegenwoordigers gehoord en doorgegeven. Denk aan de discussie over buitengebied, de discussie in Kamers over de motie Baarda en de recente Briefwisseling met minister Peijs. Niettemin heeft het verleden geleerd dat het werk van de volksvertegenwoordiger soms bemoeilijkt wordt vertragingstactieken en omtrekkende vaagheid van de overheid. Wat zeker voor de toekomst nodig is, is dat men de volksvertegenwoordiging ook in dit dossier Schiphol zullen kunnen bewegen tot realisme, werkelijkheidszin en vooral politieke moed.
• Een enkel woord over CROS. De platforms hebben in de tijd dat Mevrouw Wildekamp voorzitter was in overleg met haar en samen met haar het voornemen opgevat te komen tot wederzijdse toegankelijkheid, openheid en respect. Een basis die wij beiden accepteren is dat de platforms een rol hebben als orgaan met directe toegang tot de overheid, zoals ook de sector buiten CROS zijn eigen recht van spreken behoudt. Het instituut Platforms is de manier waarop de burgers deze mogelijkheid in georganiseerde vorm kunnen verwerkelijken en kunnen spreken als ware het met een enkele mond en zo met overeenkomstig gezag. In de website van het PVRC is al eerder uitdrukking gegeven aan de hoop dat met de komst van de heer H.G. Ouwerkerk dit wederzijds vertrouwen opnieuw vorm zal krijgen.
• De opsomming van relaties met andere actoren in het veld is niet volledig, wanneer - na alle eerder genoemden - geen melding wordt gemaakt van de grote openheid waarmee mensen werkzaam in met de luchtvaart verbonden instituten steeds bereid zijn inzicht te geven in de ins en outs van hun werk, voor zover dit in het kader van hun verplichtingen mogelijk is.

Conclusie
2005 wordt dus een belangrijk en beslissend jaar. De bedoeling van het voorafgaande is met enkele lijnen te schetsen wat de soort van opgave is waar men voor staat en nadruk te leggen op urgentie en de beperktheid van de tijd die ter beschikking staat. Je kunt het nieuwe jaar niet binnen gaan zonder op een of andere manier verantwoording af te leggen. Het voorafgaande is op geen enkele wijze een weergave van een reeds bestaand programma van PVRC of van de platforms. Het geeft alleen maar aan hoe de situatie vanuit deze plaats er uit ziet. Wellicht zijn andere perspectieven mogelijk. Hoe lang de tekst ook geworden is, het blijft gaan om de grote lijnen. Hopelijk zal de gezamenlijkheid met zoveel mogelijk partners zijn schouders eronder zullen kunnen zetten en de opgave tot een succesvolle afronding brengen. Het gaat niet meer om onbestemde idealen maar om een concrete taak.

Olav Bijvoet
voorzitter PVRC


Reacties op dit bericht

Geplaatst door J. de Jong uit Uitgeest

1 basisdocument A 4: IJMOND GEZOND!!
3 volgdocumenten, onderbouwing in krachtige argumenten t.a.v.: 1.Veiligheid,2 Beperking geluidshinder, 3 Beperking uitstoot benzeen e.a. stille moordenaars. In relatie tot een geplande verdubbeling vliegverkeer!
GEDRAGEN door maatschappelijke organisaties, nl regionaal politiek, ggz, platforms, milieu org. en bewonersorg.!
Een dwarsverband van zeer velen versus een pact van veel minder (boven)bazen van lv sector, GGZ en (betaalde) mediaheulers. Go!

Geplaatst door Olav uit NULL

de Jong: Inderdaad, zo zou je helder en kort kunnen samenvatten.
Je hebt er belangrijke punten uitgepikt. Breedgedragen. Niet uitsluitend aandacht voor geluid.

Wat hier staat - heel erg uitgebreid (geen A4) en voor degenen die in de diepte wensen mee te denken - is niet alleen wat, maar ook hoe.

Zoals zo vaak blijft het schaven en verbeteren, ook na plaatsen.
Het hier schrijven heeft twee funkties
er met anderen over praten en gelegenheid voor zelfkritiek

Geplaatst door L.R. Aalegeiz uit Spaarndam

Even afgezien van bovenstaand epistel wil ik iedereen alle mogelijke voorspoed wensen voor de komende maanden.
Bovendien wil ik alle betrokkenen die zich bezig houden met overlast op deze site bedanken voor de inzet; dit platform is 1 van de (helaas) weinige mogelijkheden om je afschuw ten opzichte van onze overheid te kunnen uiten. De stuitende arrogantie van de beleidsmakers teneinde de luchtvaartlobby te bevredigen zonder ook zelfs maar acht te slaan op leefmilieu wordt hier zichtbaar gemaakt.
Desalniettemin wens ik zelfs het Vlieg Tuig een goed jaar toe, dat men tot meer inzicht mag komen, met name dat groei van het kankergezwel Schiphol wordt bestreden en dat economische belangen ook behartigd kunnen worden zonder extreme overlast te veroorzaken.

Met vriendelijke groet,

L.R. Aalegeiz