Platform Vlieghinder Regio Castricum
 

Vreemde vogels in SPAARNWOUDE

 |
 Geplaatst door: Ad 
 |
 Bekeken: 1079 
|
 Telegraaf 
Vreemde vogels in SPAARNWOUDE

BOSWACHTER MARIJKE: „Groot mysterie dat de smienten elk jaar deze polder kunnen vinden”

Omringd door industrie en herrie gaat de natuur onverstoorbaar z’n gang

door JOS VAN NOORD

SPAARNDAM – Probeer je gehoor uit te schakelen. De vogels in Spaarnwoude kunnen dat kennelijk ook. Die hóren de overdenderende vliegtuigen niet eens meer, lijkt het. Duizenden smienten uit Siberië overwinteren hier, onder het gebulder van Schiphol, in de Houtrakpolder bij Spaarndam. Vreemde vogels. Zij vinden het lawaai kennelijk wel best, want deze vrolijke fluiteenden uit het Hoge Noorden komen elke winter terug om uitgerekend hier, in de waterrijke polder tussen Haarlem en het westelijk havengebied van Amsterdam, kracht op te doen voor de ruim 5000 kilometer lange thuisreis, straks in het vroege voorjaar, naar de Siberische toendra’s.

Wat een gekke plek voor vogels: hoogspanningsmasten alom, je ziet de vrachtschepen in de Westhaven, de suikerfabriek van Halfweg, hoge turbowindmolens, rokende fabrieksschoorstenen en andere smeerpijpen, de rode containerkranen van de Afrikahaven, hoezo natúúr? Je hoort de industriehaven, het geroezemoes van de A9 en natuurlijk de godgansedag dat oorverdovende lawaai van die rotvliegtuigen. Maar op een paaltje, hoog op de dijk, zit een buizerd te loeren of-ie een muisje kan verschalken. Bij de rietkragen langs de plassen honderden meerkoeten en waterhoentjes. Als je dichterbij komt, hoor je vanaf de plas de smienten fluiten, dat typisch hoge geflierefluit.

Wonder
„Het mysterie van de Houtrakpolder”, zegt boswachter Marijke Dirkson van Staatsbosbeheer, die hier in Spaarnwoude een flink stuk van het plassengebied en het Noorderbos onder haar hoede heeft. „Het is toch een groot wonder dat die smienten elk jaar weer Spaarnwoude weten te vinden. Wij hebben GPS, maar wat gebruiken zij om de juiste koers te vinden? Bepaalde markeringspunten op het land? Of vliegen ze op de sterren? Het is een immens mysterie, die vogeltrek. Straks in maart gaan de smienten weer naar Siberië, hun vaste broedplek. Dan komen onze lepelaars hier weer terug uit Afrika!”
    Stevige schoenen zijn aanbevolen in de zompige polders van winters Spaarnwoude, maar neem vooral ook een verrekijker mee. Ga fietsen, of wandelen. Dan zie je ook wat. Want smienten houden niet erg van auto’s. Met mensen hebben ze sowieso niet veel op. Ze willen hier vooral rust.
    Daarom zitten ze liefst op de plas. Vooral ’s nachts. Er moet altijd water in buurt zijn, op het water weten ze zich het veiligst. Daar hebben mensen, en bijvoorbeeld ook de vos, het nakijken. Groepsgewijs gaan ze overdag de weilanden in om te eten.
    „Ze overwinteren zo graag in Holland vanwege ons vlakke, open landschap, waar ze hun vijanden tijdig kunnen zien”, fluistert boswachter Marijke als we bij de Houtrakkerbeemde, niet ver van een zijarm van het Noordzeekanaal, de smienten bespieden.
    De mannetjes met hun mooie, rode koppen hebben ons allang gezien.

Uitgekiend
    „De voorbereiding op de thuisreis, waar ze nu volop mee bezig zijn door veel te eten en dus goed aan te sterken, is een heel uitgekiend gebeuren. Ze moeten goed vet zijn, zodat ze veel energie hebben, maar ook weer niet moddervet, want dan worden ze te zwaar en moeten ze teveel overbagage meenemen op hun vlucht, waarbij ze het volledig van hun spierkracht moeten hebben. Ook de timing is belangrijk. Ze moeten wel rekening houden met tegenvallers, bijvoorbeeld vertraging door slecht weer onderweg, maar ze moeten ook weer niet te vroeg aankomen. Of te laat op hun broedplek arriveren, want dan zijn hun jongen niet tijdig vliegklaar.
    Het is een wonderlijk natuurspel, dat deze vogels volledig onder de knie hebben, elk jaar weer.”
      Allemaal te zien in de Houtrakpolder van Spaarnwoude, een waar vogelparadijs. „Wat denk je dat hier straks in het voorjaar gaat gebeuren?”, glundert Marijke als we een wandelingetje maken door Spaarndam, zo’n heerlijk Hollands dorp, een parel in de polder. We komen er Joop Sierveld (74) tegen, al 45 jaar met Corrie aan de wandel. Dorpsvriendin Maria van Kimmenade is vandaag ook mee. „We hebben het Molenpad gelopen. Zelfs in de winter is het hier schitterend”, zegt Joop.
    „Spaarnwoude is een van de mooiste plekken van ons land om waterwild te gaan kijken”, weet Marijke, misschien wel de leukste boswachter van Nederland. „Vroeger was dit gebied onderdeel van het IJmeer. Pas in 1870 is het ingepolderd.”

Marijke vindt dat we het Noorderbos ook moeten zien, tenslotte háár bos. Een knapperig jong bos van ruim honderd hectaren dat tussen 1990 en 1995 in Spaarnwoude werd aangeplant. Het bos moet nog uitgroeien, maar er wonen intussen heel wat vossen, wezels en hermelijnen. Veel kleine zangvogels. Een lekker struinbos en ga je er op een doordeweekse dag heen, dan ben je er zo goed als zeker helemaal alleen met de natuur.

 


Reacties op dit bericht

Geplaatst door Zandloper

Wel oordoppen in en je realiseren dat Staatsbosbeheer en vele "groene" organisaties zich inmiddels door de "Schiphol Group" in hebben laten pakken!

Geplaatst door L.R. Aalegeiz

Voordat de Polderbaan in gebruik werd genomen kon je rond Spaarndam, Spaarnwoude & Haarlemmerliede fietsen en wandelen en vrijwel verdrinken in de geluiden die uit de polder kwamen: smienten, ganzen, zwanen, eenden, grutto’s, kievieten, tureluurs, bosruiters, wat al niet meer, ze kwamen boven de ruis van de A9 uit.
Je kon naar de duinen bij Bloemendaal om bij het vogelmeer te genieten van de ruis van de zee op de achtergrond en het gesnater en gefluit van vele soorten vogels.

Maar gelukkig is daar de vooruitgang: dag in dag uit vliegtuigen over dit laatste stukje groen in de regio heen. Grutto’s en tureluurs zie je al bijna niet meer (Hekslootpolder), de smienten die in grote groepen komen zie je over drie jaar vast niet meer; hun gefluit is vrijwel onhoorbaar geworden terwijl de functie van dat fluiten voor die beesten vast een stuk belangrijker is dan voor mensen (alarmering bijvoorbeed).
In het stiltegebied bij Bloemendaal hoor je continue de dreun van aankomende of vertrekkende kisten die naar de kust afbuigen, die zee hoor je alleen als je met je voeten bijna in het water staat.

Het gehele gebied loopt, qua natuur, langzaam leeg. Voorstanders van de luchtvaart stellen dat er nog vogels zitten en dat ze er DUS geen last van hebben. Kijk ook maar naar de schapen en koeien, die grazen ook gewoon door (alsof ze een alternatief hebben).

Dit land verandert langzaam maar gestaag in een geürbaniseerde woestijn.

Geplaatst door J.H.Griese

Het zelfde ervaar ik al jaren in het Amsterdamse bos. Ik speelde daar als jongen uren en uren. Later vertoefde ik er om even
"Los te zijn" en inspiratie op te doen.
De laatste jaren komik er niet meer: Je vergaat er van de herrie,van vliegtuigen en het geraas van de A-9 die er vlak langs loopt. De kerosinestank is nu en dan niet te harden. Op bepaalde plekken zijn de sparren zwart i.p.v. groen.
En dat bos wordt nu en dan gesponsord door schiphol ????
De oude boswachters, die het bos meehielpen groot en belangrijk te maken, de gebroeders Brander zouden zich in hun graf omdraaien.
Jan Griese