Platform Vlieghinder Regio Castricum
 

Vliegen in de achtertuin

 |
 Geplaatst door: Theo K 
 |
 Bekeken: 721 
|
 NRC-Handelsblad redactioneel hoofdartikel 
Vliegen in de achtertuin Download het gehele artikel 'Vliegen in de achtertuin'

Reacties op dit bericht

Geplaatst door Ton uit NULL

Anologie:
Dus minister Eurlings, ga a.u.b. niet mee met die ego-trippende sektorleden en enkele verdwaasde en verblinde v.enw.-medewerkers.
Durf het politieke besluit te nemen de hinder aan de omwonenden van Schiphol NU een halt toe te roepen.
Alle grenzen van hinder worden in de wijde omgeving van Schiphol ook al jaren vér overschreden en ook al járen om ekonomische redenen réchtgepraat.
Er is hier sprake van een enorme scheefgroei.
Stoppen is noodzakelijk. Dat vereist echter wél moed !

Geplaatst door J.H. Griese uit Amstelveen

In ieder geval houdt dit liberale blad met dit commentaar haar rug ook recht en dat is winst!
Nu jawel Ton Minister Cramer nog en in het verlengde hiervan haar taak, om ook in de komende september onderhandelingen ook eindelijk namens VROM de rug recht te houden! !


Geplaatst door O.L.M. Bijvoet uit Castricum

DE AAP UIT DE MOUW ?

Ik word het meest geboeid door de opmerking dat niet is aangetoond: 'waarom de mogelijk gemaakte toename van de geluidsbelasting, hoe gering ook, desalniettemin naar haar mening aanvaardbaar is'.

Welbeschouwd lijkt het alsof we hier zitten op een waterscheiding tussen twee fundamenteel verschillende manieren van waaruit je de noodzaak argumenteert van een wetmatige aanpak van het conflict tussen, zeg maar groei van Schiphol en overlast voor Burgers.

[1] Een manier is die waarbij de ondernemende partij zich gaat indekken tegen een claim van zijn tegenstander. Hij zal die claim minimaliseren door het aantal gehinderden zo laag mogelijk te maken en door wat als probleem overblijft aan te pakken met preventieve maatregelen (beperk de mogelijkheid van bouwen e.d.) of compensatie (isolatie e.d.). De benadering is wetenschappelijk en denkt in termen van experimenten, toelaatbare marges en beperkte schade. De individuele burger komt daarbij niet in beeld. Een verleidelijke techniek is, daar waar je grenzen moet trekken deze steeds weer een beetje op te rekken met de kaasschaafmethode. Een procentje doet geen pijn. De tegenstander wordt uitgenodigd in het kaasschaafgesprek mee te praten en zo de schade te minimaliseren. Daartoe dienen Alderstafel e.d. Ook fraaie aanbiedingen als elders geluidvrije ruimten scheppen zoals recent door milieugroepen is voorgesteld houdt dit schadelijke gesprek in stand.
Het leuke is dat je heldere handhaafbare maatstaven bedenkt die vooral gericht zijn op het identificeren van het risico op protest, dus niet op kennis van de overlast. Vermindering van individuele overlast is een secundair effect, primair doel is het verminderen van aansprakelijkheid.

[2] Een andere manier is je realiseren dat je als overheid weet dat er maar een enkele maat is: je mag niemand schade doen. Maar dan ook niemand. Vanuit dat gezichtspunt ben je als ondernemer verplicht te studeren op de effecten die je bedrijvigheid heeft op burgers. Je primaire taak is zo te handelen dat die effecten overal minimaal zijn. Je moet dus een systeem opzetten dat alle manieren van handelen met alle mogelijke effecten in verband brengt en je leert om je handelen op dat punt optimaal te sturen. Het gaat dan niet meer om verminderen van aansprakelijkheid maar maximaliseren van verantwoordelijkheid. De uitspraak dat je daar waar je al op de grens zit absoluut niet verder kan en mag gaan, gaat van dat principe uit.

Ik hoop dat de Raad van State dus niet zo geoordeeld heeft omdat ze slimmer zijn, maar omdat ze hebben begrepen dat er iets goed mis is met de huidige aanpak. Mensen die gevolgd hebben wat ik steeds bedoel aan te tonen: dat we alleen opschieten met een mentaliteitsverandering, zullen mij hopelijk begrijpen. Ik ben er niet op uit om iemand te pesten of op gelijkhebberij, als ik zeg dat meepraten over experimenten en dergelijke, nutteloos is omdat het de ware aard van het probleem miskent.